เที่ยวโคชางครึ่งวัน 2026: สุสานหินโดลเมน ฟินปลาไหลย่าง & ซาลาเปาไส้แน่น!

สิงหาคม 2026

โคชังมีอะไรเด็ดๆ เหรอ?

…โกอินดล?

ทริปที่ได้ไปแบบไม่ทันตั้งตัว

โคชังครึ่งวัน

ไปโคชังแบบไม่ได้คาดหวังอะไรนะ

แต่กลับเป็นที่ที่น่ารักน่าสนใจอย่างไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ

เพราะเป็นทริปโคชังแค่ครึ่งวัน ก็เลยออกจากพูยอตอนบ่ายคล้อยเลย

วันนี้ตอนเช้าได้เห็นบอลลูนตั้ง 2 ลูกแน่ะ!

📍อูรีซูซัน พุงชอนจังออ

โคชังเนี่ยปลาไหลขึ้นชื่อมากนะ

ก็เลยหาร้านปลาไหลในเมืองนี่แหละ

เพราะเวลาน้อย ก็เลยเลือกร้านใกล้ๆ ไปเลย

แต่ราคาดีงาม ไม่เลวเลยล่ะ!

เรื่องปลาไหลพุงชอนเนี่ย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันพิเศษกว่าที่อื่นตรงไหน

ส่วนคุณพ่อคุณแม่บอกว่าปลาไหลที่เคยทานที่กยูอัมนั่นอร่อยกว่าเยอะเลยอ่ะ

📍ฮโยโดจินปัง

ร้านซาลาเปานึ่งชื่อดังเลยนะ!

ซื้อได้แบบหวุดหวิดก่อนร้านปิดแค่ 10 นาทีเองอ่ะ!

น่าจะเป็นเพราะวันธรรมดา เลยไม่ค่อยมีคนเลย

4 ลูก ประมาณ 100 บาท!

ซาลาเปานึ่งอร่อยมากกก

ไส้ถั่วแดงหวานกำลังดี แถมเป็นไส้ถั่วแดงทำมือด้วยนะ

เลยได้รสชาติที่ต่างจากซาลาเปานึ่งธรรมดาทั่วไปเลยอ่ะ

📍อุทยานโกอินดลโคชัง

พอดีไปตอนเย็นแล้ว พิพิธภัณฑ์ก็ปิดแล้ว

ก็เลยได้เดินเล่นในสวนนิดหน่อย

มีทั้งแหล่งมรดกโลกโกอินดล (Dolmen Site) และพื้นที่ชุ่มน้ำอุนกกัมซาร์อยู่ด้วยกันเลย

แล้วที่นี่ก็ยังเป็นหมู่บ้านธรรมด๊าธรรมดาด้วยนะ

สงสัยใช่ไหมว่าพื้นที่ชุ่มน้ำอุนกกัมซาร์คืออะไร?

เดิมทีตรงนี้เคยปลูกข้าวแบบนาขั้นบันไดมาก่อนนะ

แต่พอชาวบ้านย้ายออกไปก็เลยไม่มีใครทำนาอีกต่อไป กลายเป็นพื้นที่รกร้างไปเลย

แต่ฝนกับน้ำจากลำธารก็ไหลมารวมกันเองตามธรรมชาติ

แล้วธรรมชาติก็สร้างพื้นที่ชุ่มน้ำดั้งเดิมขึ้นมาใหม่เอง

เลยถือเป็นตัวอย่างที่พิสูจน์ให้เห็นว่าธรรมชาติมีพลังในการฟื้นฟูตัวเองได้ยอดเยี่ยมแค่ไหนเลยนะ!

แหล่งมรดกโลกโกอินดลจะอยู่เลยพิพิธภัณฑ์ไปอีกนะ

อยู่ด้านในหมู่บ้านเลยแหละ

อยู่ดีๆ ก็มีหมู่บ้านโผล่มาตรงกลางระหว่างทางเนี่ย มันแปลกดีจริงๆ เลยอ่ะ

ตรงนี้คือทางไปพื้นที่ชุ่มน้ำนะ

แต่ดูเหมือนต้องปีนเขานิดหน่อย ก็เลยไม่ได้ขึ้นไป

มีเส้นทางเทรคกิ้งให้เลือกตั้งแต่ 1-4 ชั่วโมงเลยนะ

นี่ไง ได้เห็นโบราณสถานหินตั้งแบบนี้เลยทุกคน!

โคตรทึ่งเลยว่าคนสมัยก่อนเอาหินก้อนเบ้อเร่อขนาดนั้นไปวางบนหินอีกก้อนได้ไงเนี่ย

ทั่วโลกมีโบราณสถานหินตั้ง (โดลเมน) อยู่ประมาณ 8 หมื่นแห่งนะทุกคน

และในจำนวนนั้นครึ่งนึง ดันอยู่ในเกาหลีบ้านเราซะงั้น!

โหววว...ทำไมอะ?!

อันนี้ก็ถูกสร้างขึ้นในยุคสำริดเหมือนกันนะ

ถ้าไลฟ์สไตล์ยุคสำริด ก็ต้อง พูยอ ซงกุกนี

ส่วนสุสานยุคสำริด ก็ต้อง โคชัง, ฮวาซุน, คังฮวาโด เลยจ้า

จำง่ายๆ แบบนี้ได้เลยนะ!

กว่าจะไปถึงแหล่งโดลเมนแล้วกลับมาเนี่ย

ใช้เวลาไป 30-40 นาทีเลยนะ คืออยู่ไกลพอสมควรเลยแหละ

📍 ห้องสมุดฮวางยุนซอก เมืองโคชัง

ที่นี่สถาปนิกยูฮยอนจุนเป็นคนออกแบบนะ

เพิ่งมารู้จักจาก YouTube

แต่ไม่คิดว่าจะเป็นที่โคชัง!

อิจฉาคนโคชังสุดๆ เลยเพราะมีห้องสมุดแบบนี้!

ยูทูปอันนี้สถาปนิกยูฮยอนจุนมาแนะนำด้วยตัวเองเลยนะ

ถ้าดูก่อนไปที่นี่นะ จะฟินกว่าเดิมอีก!

จะได้รู้ว่าทำไมถึงจัดวางพื้นที่แบบนี้

ทำไมถึงใช้วัสดุแบบนี้ บลาๆ

พอได้ฟังเหตุผลแล้ว ก็ยิ่งทำให้เห็นอะไรๆ ได้มากขึ้นจริงๆ!

พอไปถึงที่จริงๆ

ห้องสมุดคือใหญ่แล้วก็ยาวมากกกก

พอเดินเข้าไปปุ๊บ ก็สัมผัสได้ถึงความอลังการเลยแกเอ๊ย!

ตอนแรกก็แอบห่วงว่าจะคนเยอะมั้ยนะ

แต่พอเป็นวันธรรมดาก็มีคนพอประมาณเลยแหละ

อิจฉาสุดๆ เลยที่ได้ใช้ห้องสมุดเจ๋งๆ แบบนี้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันได้อ่ะ

มุมส่วนตัวแบบ 1 คนก็จัดได้ดีงามมากเลยนะ

คิดเลยว่าอยู่ได้ทั้งวันเลยอ่ะที่นี่

ส่วนตรงนี้คือชั้น 2 นะ

ในบรรดาสถานที่ที่หน่วยงานรัฐสร้าง

ตอนไปห้องสมุดอึยจองบู ก็คิดว่าสวยสุดๆ แล้วนะ

แต่ที่นี่ก็คือเริ่ดไม่แพ้กันเลยจริงๆ

ห้องสมุดเปิดถึง 4 ทุ่มเลยนะ

ตรงนั้นก็เลิศมาก!

ยูฮยอนจุนเคยบอกไว้ว่าถ้ามาตอนกลางคืนจะสวยกว่าอีกนะ

จริงด้วย กลางคืนคือดีมาก สวยสุดๆ

มีมุมคาเฟ่ด้วยนะ

คือเค้าจัดไว้ดีงามมากเลยอ่ะ

แน่นอนว่าเพดานสูงปรื๊ดเลย

ให้ความรู้สึกโปร่งโล่งสุดๆ

ถึงคนจะเยอะหน่อยก็ยังเงียบนะ

รู้สึกไม่ถูกรบกวนเลยอ่ะ

พระอาทิตย์ตกดินสวยมาก เลยแวะออกมาแป๊บนึง

เล่นกับน้องแมวซะหน่อย

ไหนๆ มาถึงที่แล้ว ก็มาลองอ่านหนังสือดูหน่อย

นี่มัน My Cultural Heritage Exploration Tour เล่มใหม่รึเปล่านะ

เห็นมีบทเกี่ยวกับพูยอ ก็เลยหยิบมาอ่านซะเลย

สุภาพเรียบร้อย สงบนิ่ง

และยังเป็นเมืองที่งดงามสง่าอีกด้วย นั่นแหละคือพูยอ

---

พูยอนี่... จะเรียกว่าอะไรดีนะ

เงียบเหงา อ้างว้าง หรือบางทีก็ดูเหมือนไม่มีอะไรให้ดู

เค้าพูดถึงพูยอในฟีลแบบนั้นแหละ

(คนส่วนใหญ่ชอบพูดกันแบบนั้นแหละนะ..)

แต่ไอ้ความรู้สึกแบบนั้นแหละ ที่เป็นเสน่ห์ของพูยอ

แต่ตอนชั้นมาพูยอครั้งแรก

ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยนะ

พอเห็นป้อมภูซอซานที่เขียวขจีกว้างใหญ่

วัดจองริมซาจีที่เล็กแต่เปี่ยมด้วยพลัง

และพุงนัมจีที่เหมาะกับการเดินเล่น

ชั้นก็คิดเลยว่าพูยอน่ารักน่าหลงใหลสุดๆ

แล้วการที่คนไม่พลุกพล่าน

ทำให้เราได้เห็นสถานที่สวยๆ เหล่านั้นแบบเต็มตาไม่มีอะไรมารบกวน

นี่แหละดีงามที่สุดแล้ว

และที่มาเติมเต็มให้สมบูรณ์แบบสุดๆ คือ

กระถางธูปทองสัมฤทธิ์แพ็กเจ

ตอนที่ได้เห็นกระถางธูปทองสัมฤทธิ์แพ็กเจนะ

มันรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ สง่างาม

มีออร่าความสวยงามที่บรรยายไม่ถูกเลยอ่ะ

จนชั้นคิดเลยนะว่า สมัยก่อนแค่มาดูกระถางธูปนี่ก็

คุ้มค่าที่จะมาพูยอแล้ว

คำพูดจากคนที่ยืนยันว่าภูซอซานงดงามจริงๆ

ปลายฤดูใบไม้ร่วง, วันที่ฝนตก, ช่วงเย็นย่ำ, มาคนเดียว

เห็นแบบนี้แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเคยไปเดินเล่นที่ป้อมภูซอซานตอนกลางคืนมาครั้งนึง

เงียบสงัด มืดตื๋อ แถมแอบหลอนนิดๆ เลยนะ

แต่สิ่งที่จำได้คือเสียงนกร้องกับกลิ่นดอกไม้ปนกลิ่นดิน

สงสัยต้องกลับไปดูไหแพ็กเจอีกรอบซะแล้วสิ

ดีจังเลย ถ้าได้เรียนที่โรงเรียนแบบนี้

คงสนุกสุดๆ ไปเลยอ่ะ

สเปซแห่งการผสมผสานทางสังคมเพื่อความหลากหลาย

ที่สถาปนิกยูฮยอนจุนเคยพูดถึง

พื้นที่ที่เราสามารถใช้ชีวิตร่วมกัน สร้างความทรงจำดีๆ ได้โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ

แถมยังฟรีอีกต่างหาก

ชั้นเห็นด้วยกับแนวคิดนี้มากๆ เลยนะ

อยากให้มีพื้นที่แบบนี้เยอะๆ จัง

---

โอ๊ยย อยากย้ายมาอยู่โกชังเลยอ่ะ เพราะห้องสมุดนี้แหละ

แว่บแรกที่คิดคือแบบนี้เลย

ดูสิว่าพื้นที่กับสภาพแวดล้อมมันมีพลังมากขนาดไหน

ถ้าสร้างสถานที่สาธารณะ หน่วยงานต่างๆ

ให้สวยงามขนาดนี้ได้นะ

รับรองว่าต้องมีคนยอมย้ายที่อยู่เพราะสิ่งเหล่านี้แน่นอน

ห้องสมุด, ศูนย์ต่างๆ, Co-working space อะไรพวกนี้

ถ้าสร้างออกมาดีๆ จริงจังนะ

เมืองทั้งเมืองจะเปลี่ยนไปเลย แล้วท้องถิ่นก็จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแน่ๆ

จบแล้วทริปโกชังที่ทำให้เราได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง