คาเฟ่ดานังสุดชิค

ด้วยความที่ฉันทำบล็อกท่องเที่ยว ก็เลยมักจะมีเรื่องให้ต้องนั่งเคลียร์งานระหว่างทริปอยู่บ่อยๆ บล็อกเกอร์คนอื่นเค้าก็นั่งปั่นงานในห้องพักกันได้แบบชิลๆ นะ แต่สำหรับฉันคือไม่ได้จริงๆ อะ สมาธิหลุดกระเจิงตลอด.. สุดท้ายเลยต้องระเห็จตัวเองออกมาสิงอยู่ตามคาเฟ่ซะส่วนใหญ่

เวลาจะหาคาเฟ่ดีๆ นั่งทำงาน เอาจริงก็ไม่ได้ตั้งสเปกไว้สูงมากหรอกนะ แต่ก็มีเช็กลิสต์ในใจอยู่ไม่กี่ข้อที่ต้องดูหน่อย

อย่างแรกเลยคือ คนต้องไม่เยอะจนล้น! เพราะถ้าคนเยอะเกินไป จากเสียงไวท์นอยส์เก๋ๆ มันจะกลายเป็นเสียงตลาดแตกทันที.. สมาธิกระเจิง สมองเบลอ แถมหมดกันความสโลว์ไลฟ์ที่ตามหา

นี่เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมปกติฉันถึงไม่ค่อยเข้าคาเฟ่แบรนด์ดังๆ (Franchise) แต่จะเน้นหาคาเฟ่โลคอลในดานังที่ร้านใหญ่ประมาณนึง ไม่แคบจนเกินไป คือถ้าเป็นร้านเล็กจิ๋ว การจะไปนั่งแช่อยู่นานๆ มันก็แอบเกรงใจร้านเค้าปะ (ถึงเราจะสั่งกาแฟเรื่อยๆ ก็เถอะ ฮ่าๆ) แถมยังได้ยินคนข้างๆ คุยกันซะชัดแจ๋วอีกต่างหาก

ส่วนเรื่องจุกจิกอื่นๆ ก็มีแหละ แต่ขอรวบตึงเหลือคำว่า 'ฟีลลิ่งมันได้' คำเดียวจบเลยแล้วกันเนอะ! อะ ไม่พูดเยอะละ เริ่มกันเลยดีกว่า!

ร้านนี้เลยจ้า! เพดานสูงปรี๊ดบวกกับกระจกบานใหญ่ยักษ์ ทำให้เดินผ่านปุ๊บคือสะดุดตาปั๊บ ไม่รู้เค้าตั้งใจดีไซน์มาแบบนี้หรือเปล่า แต่ยิ่งมองขึ้นไปข้างบน กระจกยิ่งสะท้อนแสงสวยมาก ได้ฟีลสุดๆ

ข้างในร้านคือเพดานสูงโล่งโปร่งสบายเหมือนที่เห็นจากข้างนอกเลยจ้า แถมไม่มีผนังทึบ มองออกไปเห็นวิวข้างนอกได้หมด ยิ่งทำให้รู้สึกโล่งกว้างขึ้นไปอีก

ด้วยความที่ย่านนี้เป็นแหล่งที่ฝรั่งชอบมาพักกัน ในร้านก็เลยมีลูกค้าชาวต่างชาติเยอะเลยทีเดียว แอบเห็นพวกดิจิทัลโนแมด (Digital Nomad) แบกโน้ตบุ๊กมานั่งทำงานคนเดียวในดานังกันเพียบเลย

อันดับแรก สั่งกาแฟก่อนเลยจ้า บาริสต้าที่นี่ดูโปรมาก มีเมล็ดกาแฟไปจนถึงวิธีการดริปให้เลือกแบบละเอียดยิบ แต่สายตาฉันดันไปสะดุดกับเมล็ดกาแฟตัวหนึ่ง.. ราคามันอยู่ที่แก้วละ 500,000 ดอง (ประมาณ 600 บาท)! เฮ้ย บ้าบอ... ในเวียดนามมีกาแฟราคานี้ด้วยเหรอ? แถมไม่ใช่กาแฟขี้ชะมด (Luwak) หรือวีเซิล (Weasel) ด้วยนะ!

ต่อมอยากรู้อยากเห็นทำงานทันทีสิงานนี้..

ถ้ามาเที่ยวเล่นๆ ขำๆ ก็คงแบบ... 'หืมมม กาแฟแก้วละตั้งประมาณ 600 บาทเลยเหรอ พักก่อนนน...' แต่ก็นะ! ในเมื่อเราต้องหาคอนเทนต์ไปเขียนลงบล็อกอยู่แล้ว...

ก็เลยคิดในใจว่า เอาหัวข้อ 'กาแฟแก้วละประมาณ 600 บาท!?' ไปเขียนล่อซื้อคนอ่านดีกว่า 555

หาข้ออ้างให้ตัวเองเสร็จสรรพก็จัดแจงสั่งไปเลยจ้าแม่!

สั่งเสร็จแล้วก็มาเลือกที่นั่ง และนี่คือมุมของฉันในวันนี้

ที่นี่มีโต๊ะหลายแบบเลยนะ แต่สำหรับสายลุยงาน โต๊ะที่เวิร์กที่สุดก็ต้องเป็นโต๊ะไม้ตัวยาวแผ่นเดียวโล่งๆ กว้างๆ แบบนี้แหละ

(จริงๆ แอบเห็นมีโซนห้องกระจกเล็กๆ ส่วนตัวด้วยนะ แต่ก็นั่นแหละจ้า... มีคนจับจองนั่งทำงานกันไปเรียบร้อยแล้วตามระเบียบ)

นั่งรอแป๊บนึง พนักงานก็เดินเอาเมล็ดกาแฟที่เลือกมาอธิบายให้ฟังคร่าวๆ พร้อมให้ดมกลิ่นอโรมาก่อนจะเอาไปดริป คือสัมผัสได้เลยว่าเค้ารักและภูมิใจในงานที่ทำมากกก จุดนี้ทำให้ความรู้สึกว่ากาแฟแพงหายวับไปเลย กลายเป็นความตื่นเต้นและคาดหวังแทน

แท่นแท้นนน~ และนี่ก็คือกาแฟแก้วละ 500,000 ดอง! เค้าตวงปริมาณแบบเป๊ะๆ เสิร์ฟมาในบีกเกอร์แก้วเลยจ้า เหมือนเป็นการอวดดีไซน์เก๋ๆ (ไม่รู้จงใจป่าวนะ) ว่าเราจะโฟกัสที่รสชาติแท้ๆ ของกาแฟโดยไม่มีอะไรมาดึงความสนใจ แล้วก็เอามาเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะเลย

ส่วนรสชาติน่ะเหรอ... อร่อยเลยแหละ! จำได้ว่ามีความอมเปรี้ยว (Acidity) นำนิดนึง แต่มันมีความยูนีค แตกต่างจากรสชาติกาแฟทั่วไปแบบชัดเจนเลย

เมื่อก่อนฉันก็เป็นพวกเกลียดกาแฟอมเปรี้ยวนะ ชอบแบบเข้มๆ สะใจ แต่พอกินบ่อยเข้าๆ กลายเป็นว่าตอนนี้ดันชอบเสน่ห์เฉพาะตัวของเมล็ดกาแฟที่มีความเปรี้ยวนี้ซะงั้น

จิบกาแฟดีๆ ไป นั่งปั่นงานไป แถมมีเจ้าเหมียวในร้านคอยส่งสายตามาอ้อนเป็นระยะๆ

แป๊บเดียวอ้าว... กาแฟหมดแก้วซะงั้น! เลยต้องสั่งแก้วที่สองมาต่อด่วนๆ

รอบนี้เพลย์เซฟสั่งแบบราคาเป็นมิตรกับกระเป๋าตังค์หน่อยมาลอง เอาจริงมันไม่ได้แย่นะ แต่อย่างว่าแหละ พอลิ้นมันได้สัมผัสของพรีเมียมแก้วแรกไปแล้ว พอมากินแก้วนี้เลยรู้สึกว่ารสชาติมันแอบดรอปไปนิดนึง...

กลายเป็นโดนเปรียบเทียบกับแก้วแรกแบบไม่ได้ตั้งใจ แอบเสียดายฟีลลิ่งนิดหน่อยแฮะ 555

แต่โดยรวมคือ กาแฟดีงามสุดๆ บรรยากาศก็ดีเหมาะกับการนั่งทำงานแบบสุดพลัง ยกให้เป็นหนึ่งในร้านคาเฟ่ดานังที่ดีต่อใจเลยล่ะ

พิกัดตามนี้เลยจ้า 👇

อยู่แถวย่านอันเซือง (An Thuong) นะ

เปิดเวลา 06:30 น. ~ 22:30 น.

ตอนกลางวันก็ว่าสวยแล้วนะ

แต่พอกลางคืนเดินผ่านคือสวยเด่นสะดุดตามากกกก!