ลาปาซ โบลิเวีย 2026: ข้ามพรมแดนจากเปรู...มันส์แต่เหนื่อยนะ!

จากเปรู

วันนี้แหละ! ที่เราจะข้ามไปโบลิเวียของจริง!

เพื่อนๆ รู้ไหมว่า การเดินทางจากเปรูไปโบลิเวียเนี่ย เขาต้องเดินข้ามพรมแดนกันด้วยเท้าเปล่าๆ เลยนะ! ว้าว! ตื่นเต้นเว่อร์! ใจเต้นตึกตักเลยอ่ะ +_+

แต่เอาเข้าจริง... การข้ามพรมแดนมันไม่ง่ายอย่างที่คิดนะทุกคน มันคือความทรหดขั้นสุดจริงๆ จำเวลาเป๊ะๆ ไม่ได้แล้ว แต่เราเริ่มจาก เมืองอาเรกิปา (Arequipa) นั่งรถบัสกลางคืนไปปูโน (Puno) ใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง ถึงปูโนตี 4 เป๊ะ!

จากนั้นก็ต้องรอที่สถานีขนส่งอีก 3 ชั่วโมง เพื่อต่อรถบัสไปลาปาซ (La Paz)

(ที่สถานีขนส่งปูโนมีค่าธรรมเนียมนะจ๊ะ คนละประมาณ 30 บาท)

แล้วการเดินทางไปลาปาซเนี่ย... กินเวลาไปอีก 7 ชั่วโมงเต็มๆ เลยนะ!^^

ส่วนตัวเป็นคนหลับง่ายมากบนรถบัส คิดว่าจะชิลๆ แต่เอาเข้าจริงคือเหนื่อยมากกกก ปวดหลัง ปวดขาไปหมดเลยจ้า

ถ้าให้เล่ารายละเอียดทั้งหมดคงจำไม่ไหวจริงๆ เพราะมันเยอะแยะไปหมดเลย^^

รูปนี้ถ่ายที่จุดถ่ายรูปตรงพรมแดนเปรู-โบลิเวียจ้า... ถุงเท้าที่เห็นคือแฟชั่นที่แย่ที่สุดในชีวิต แต่ทำไงได้อ่ะ! รถบัสกลางคืนมันหนาวมากกกก ㅠㅠ ได้ยินมาว่าบางคนพกถุงนอนขึ้นรถบัสเลยนะ!

สภาพพรมแดนคือวุ่นวายสุดๆ พ่อค้าแม่ค้าแบกของข้ามไปข้ามมา ทั้งเปรูและโบลิเวียเลย

โอ้โห! มันเหนื่อยกว่าที่คิดจริงๆ! พอลงจากรถบัส เขาก็บอกให้เราลงเรือ... แต่เราไม่มีเหรียญเลยอ่ะ ㅠㅠ

ต้องต่อรองค่าเรือกันยกใหญ่เลย 5555555 สุดท้ายก็รวบรวมเงินเปรูกับเงินโบลิเวียจ่ายไปจนได้ ㅠㅠㅠㅠ

พอคนข้ามฝั่งไปก่อน... รถบัสก็จะถูกขนขึ้นเรือตามมา แล้วเราก็ไปขึ้นรถบัสคันเดิมต่อ

หลังจากนั้น... รถบัสก็พาเราวิ่งลัดเลาะไปตามถนนบนเขาที่คดเคี้ยว

มองออกไปนอกหน้าต่างก็เจอแต่เหวลึก... เสียวไส้สุดๆ ไปเลยอ่ะ!^^ กลัวมากจนไม่กล้าถ่ายรูปเลย เสียดายจัง

ในที่สุด... หลังจากผ่านอุปสรรคนานัปการ ทั้งข้ามเขาข้ามน้ำ (ซึ่งเป็นคำที่ตรงเป๊ะมาก!) เราก็มาถึงลาปาซจนได้

ปีที่แล้ว ตอนไปเที่ยวยุโรป เคยเจอคนทำงานที่อเมริกาใต้ เขาแนะนำลาปาซให้ไปให้ได้! เราก็เลยคาดหวังกับเมืองนี้ไว้มาก...

แต่พอมาถึง... โอ้โห! ไม่เคยไปอินเดียหรอกนะ แต่ที่นี่มันคืออินเดียชัดๆ เลยจ้า!

คนเยอะมากกกก!

กระเป๋าโดนล้วงนี่เป็นเรื่องปกติเลยนะ...

เป็นเมืองที่วุ่นวายสุดๆ มีแต่บ้าน คน รถ ... เต็มไปหมดเลย

ลาปาซก็ยังคงเป็นแบบนี้สำหรับเรา จนกระทั่งวันกลับเลยล่ะ

เราแบกสัมภาระขึ้นแท็กซี่ไปที่พัก

ที่พักของเราอยู่ใกล้ๆ ตลาดแม่มด (Witch Market) เลยนะ

ชื่อว่า La posada De La Abuela Obdulia

ห้องพักสำหรับ 2 คน 1 คืน ราคาประมาณ 1,100 บาท

ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง กลับมีที่พักสวยๆ ซ่อนตัวอยู่!

ทำไมถึงไม่ถ่ายรูปที่พักมาเลยนะ ㅠㅠ

ถ้าหาเจอจะเอามาเพิ่มนะจ๊ะ

ห้องพักดีนะ แต่เจ้าของที่พักพยายามจะเก็บภาษีอะไรก็ไม่รู้

บอกว่าเป็นภาษีโบลิเวียอะไรสักอย่าง

แต่เรานี่สายสู้! เพราะหาข้อมูลมาจากเพจ "Nammi Sarang" (รักอเมริกาใต้) มาอย่างดีแล้วว่า เราไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายภาษีนี้ 5555555

เลยเอาหลักฐานที่แคปหน้าจอไว้ให้ดู

สุดท้ายก็ไม่ต้องจ่ายจ้า!

แต่ก็เสียความรู้สึกไปเยอะนะ เพราะต้องมาปวดหัวเรื่องภาษีบ้าๆ นี่อยู่ตั้ง 2 วัน จนกว่าจะจ่ายค่าห้องเสร็จ

แถมซวยซ้ำซวยซ้อน... อาการแพ้ความสูงก็มาจ้า!

รู้แหละว่าต้องเจอสักวัน แต่พอเป็นจริงๆ คือเหนื่อยมาก ปวดหัวมาก แล้วก็กลัวมากเลยอ่ะ

ตอนนั้นคิดถึงบ้านมาก ถึงขั้นคิดว่าจะต้องกลับไทยแล้วเหรอเนี่ย...

อาการคือมือเท้าชาไปหมด ตาลาย หน้ามืด แล้วก็ปวดไมเกรนขั้นสุด

ทั้งๆ ที่ก็กินยาแก้แพ้ความสูงมาแล้วนะ ทำไมยังเป็นอีกก็ไม่รู้

เลยต้องดื่มน้ำเยอะๆ เลยจ้า พกขวดใหญ่ติดตัวตลอดเวลา แล้วก็จิบไปเรื่อยๆ...

พอผ่านไปเกือบวันก็ค่อยๆ ดีขึ้นนะ

ถึงจะเหนื่อยจะเพลียแทบตาย

แต่ก็ยังอุตส่าห์ออกมาเที่ยวลาปาซ

เรานั่งแท็กซี่ไปลงตรงจุดขึ้นเคเบิลคาร์

กะว่าจะไปดูวิวกลางคืนบนเคเบิลคาร์ เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เคเบิลคาร์น่าจะเปิดถึงดึก

แต่พอไปถึง...

อ้าวเฮ้ย! ปิดแล้วจ้า!

พอไปถึงปุ๊บ เขาก็เลื่อนชัตเตอร์ลงปิดปั๊บเลย 5555555555

ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

ลาปาซนี่มันไม่เข้ากับฉันเลยจริงๆ! ฮือออออ

ก็เลยได้แต่ถ่ายรูปนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย

ป้ายบอกว่าสูง 3,689 เมตร...

มิน่าล่ะ! ถึงได้แพ้ความสูงขนาดนี้!

.

.

.

เคเบิลคาร์ก็ปิดแล้ว...

ในลาปาซก็ไม่มีอะไรให้ทำเลย

จะเดินเที่ยวก็รู้สึกว่าเมืองมันมืดๆ น่ากลัว

คนก็เยอะแยะ ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่

สุดท้ายเลยไปหาร้านอาหารใกล้ๆ ที่พัก

สั่งน้ำผลไม้มาคนละแก้ว แล้วก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง