รีวิวทริปหลุดโลก! จากโยคะรีทรีทสู่ทานาล็อต บาหลี 2026

เรื่องเล่าการแหกค่ายโยคะรีทรีทแบบไม่ตั้งใจ

ที่พักสำหรับทริปเดี่ยวอินโดนีเซีย เพื่อค้นหาตัวเอง แนะนำโรงแรมโยคะ นั่งสมาธิที่บาหลี

เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนที่เราพักอยู่ที่นี่แหละค่ะ

อากาศก็ดี วิวก็สวยงามจับใจ

ชีวิตก็เป๊ะปัง ตื่นเช้ามาโยคะ นั่งสมาธิ

ช่วงบ่ายก็มีกิจกรรมท้องถิ่นให้ลองทำ

แถมยังได้กินอาหารอินโดนีเซียแบบเฮลตี้ๆ อีกด้วยนะ

บอกเลยว่าชีวิตดี๊ดี ไม่มีอะไรจะสุขไปกว่านี้อีกแล้ว... แต่!

พอรู้ตัวว่ากำลังเที่ยวอยู่ต่างประเทศนี่แหละ บวกกับที่ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ของวัน (ยกเว้นตอนนอน) อยู่กับคนกลุ่มเดิมๆ มันก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แล้วความคันไม้คันมือ อยากออกไปซ่าข้างนอกมันก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาไง

ปกติก็คงคิดๆ แล้วก็จบไป แต่ในกลุ่มเราน่ะสิคะ มันต้องมีคนลงมือทำจริงจังอยู่แล้ว!

แป๊บเดียวก็ได้คนขับรถส่วนตัวมาแล้วจ้าาา

พวกเราเลยตัดสินใจมุ่งหน้าไปทานาล็อต สถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตที่อยู่ใกล้ที่สุดในบาหลี ออกเดินทางตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆ เลย

โยคะรีทรีทของเราอยู่บนเขา ทางก็เลยจะขรุขระหน่อย นั่งเบียดๆ กันไปในรถก็ไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ แต่พอได้เสียบ Bluetooth เปิดเพลงโปรดของแต่ละคนสลับกันไปมาเท่านั้นแหละ ความสนุกก็พุ่งปรี๊ดดดดดด! เราก็ไปกันแบบจอยๆ เลยค่ะ

จริงๆ แล้ว ถ้าตั้งใจมาโยคะ นั่งสมาธิ และโฟกัสกับตัวเองถึงขั้นมาหมู่บ้านบนเขาห่างไกลแบบนี้ ก็ไม่ควรออกไปไหนเลยนะ

เพราะที่นี่ไม่ได้อยู่ใกล้แหล่งท่องเที่ยวอะไรเลย ถ้าจะออกไปไหนทีก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเป็นชั่วโมงเลยนะ

มันผิดวัตถุประสงค์ที่มาตั้งแต่แรกเลยแหละ

แต่ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้ตั้งใจจะห้ามใจตัวเองเท่าไหร่ ปล่อยให้ความรู้สึกอยากไปนำทางไปซะงั้น

และแล้ว... เราก็มาถึง

ใช้เวลาเดินทางนานกว่าหนึ่งชั่วโมงเลยนะ (ไปกลับก็เกือบ 2 ชั่วโมงครึ่งได้)

พอมาถึง พวกเราก็แยกย้ายกันไปเดินเล่น แล้วนัดเจอกันที่จุดเดิม

เราได้ชมพระอาทิตย์ตกดินสุดอลังการ

และสัมผัสลมทะเลที่ไม่ได้เจอมานาน

มันดีมากเลยนะ

แต่ว่า...

พวกเราที่ตื่นเต้นกันสุดๆ ไปเลยเนี่ย

ดันนัดแค่สถานที่เจอกัน แต่ไม่ได้นัดเวลาไงคะ!

เราก็คิดว่า “ประมาณนี้ก็น่าจะพอแล้ว”

ก็เลยไปยืนรอแถวๆ จุดนัดพบ ซื้อขนมกินรอไปพลางๆ

ปัญหาคือ

คำว่า “ประมาณนี้” ของแต่ละคนมันไม่เท่ากันนี่สิ!

มีกลุ่มนึงที่รอเท่าไหร่ก็ไม่มาสักที...

ถึงแม้จะมีกรุ๊ป WhatsApp สำหรับทุกคน แต่พวกเขาก็ไม่อ่านข้อความเลย

เราก็รอไปเรื่อยๆ

รอแล้วรอเล่า

จนในที่สุดทุกคนก็มารวมตัวกันจนได้

ถึงแม้ทุกคนจะเหนื่อยกันมากแล้ว (ยกเว้นกลุ่มที่มาสาย)

แต่ก็คิดว่าต้องแวะบีชผับก่อนกลับถึงจะครบสูตร เลยไปกันต่อ

ฟีลเหมือนได้หลุดพ้นจากโลกที่ถูกตัดขาดมานาน

แล้วก็ได้ปลดปล่อย(?) อย่างเต็มที่

ท้ายที่สุดก็จบลงด้วยความสนุกสนาน

แล้วก็ได้เวลากลับที่พักแล้วจ้า

ตอนขาไปนี่พลังเหลือล้นกันทุกคน แต่ตอนขากลับนี่สิคะ

ทุกคนแบตหมด นั่งเงียบในรถกันหมดเลย

ใช้เวลาเดินทางไปกลับเกือบ 2 ชั่วโมงครึ่ง

ไหนจะเสียเวลาและพลังงานไปกับการรอคอยอีก (รอนานมากจริงๆ นะ)

กลับมาถึงที่พักก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ทำอะไรบ้าๆ แบบนี้อีกแล้ว...

แต่ใครกันนะที่เคยบอกไว้ว่า

มนุษย์เราช่างโง่เขลา

และมักจะทำผิดซ้ำๆ...